کاراته کا

قسمت اول

اکثر قریب به اتفاق کارشناسان خبره کاراته اعتقاد راسخ به این مطلب دارند که کاراته نیز همپای دیگر رشته‌های ورزشی سیر تکامل خود را می‌پیماید و در حال حاضر

نیز به جایگاهی رسیده که از اصول ابتدایی روش‌های مشت‌زدن به روش‌ها و سبکهای بسیاری تقسیم شده که هر یک از آنها مجموع تفکرات و یا بعبارتی فلسفه‌ی

خاص خود را دارند. امّا در اصل تمامی آنها از مبانی کاراته که در سبکهای اصلی مشترک می‌باشد پیروی می‌کنند. با این اوصاف این مقاله صرفاً یک مقاله کاملاً

شخصی و تحقیقی تلقی شده و نمایانگر اصول یا دیدگاه سبک یا رشتة خاصی نیست.این مقاله شرح کوتاهی است پیرامون ورزش قهرمانی و ارکان آن در رشته کاراته.

باتوجه به اینکه هر کدام از معقوله‌هایی که ذکر خواهد شد خود مبحثی است طولانی و تخصصی، لذا از ذکر کامل توضیحات خودداری تا در مقالاتی دیگر به طور کامل به

شرح و تفضیل آنها پرداخته شود. مطمئناً قهرمانی در سایه اصول از پیش تعیین شده‌ای است که باید همراه با ابزار خاصی نیز باشد. در این راستا تصمیم گرفته شد تا

ابزارهای شناخته شده‌ای که شاید ورزشکاران آنها را به علت نداشتن تجربه در اختیار ندارند را به صورت مختصر توضیح داده شود و انشاالله در آینده‌ی نزدیک به

صورت کامل و موشکافانه‌تر مباحث ذکر شده را شرح خواهیم داد. در به وجود آمدن یک قهرمان ارکان بسیاری دخالت دارند که بخش عظیمی از این ارکان به شخص

ورزشکار نسبت داده می‌شود. طبق بررسی‌ها و تحقیقات، یک قهرمان علاوه بر شرایط اخلاقی و اجتماعی محیط پیرامون نیازمند یک سری برنامه‌های از پیش تعیین و

تدوین شده نیز می‌باشد، چرا که بدون برنامه‌ریزی حتی یک قدم صحیح نمی‌توان برداشت چه رسد به اینکه در راه پر مشقّت و سخت قهرمانی گام برداشت. در کنار این

مسائل داشتن یک مربی خوب و کارکشته یکی دیگر از رموز موفقیت نیز خواهد بود. در راه قهرمانی یک ورزشکار، پس از سیر مراحل اولیه نیازمند به آمادگی در

هفت قسمت عمومی خواهیم بود که لازمه آن نیز تمرینات ویژه در این هفت قسمت می‌باشد.

هفت اصل مهم در تربیت یک قهرمان

1) استعدادیابی (شناسایی استعداد در مراحل پایه)

2) برنامه‌ریزی (طرح برنامه‌ی مدون و از پیش تعیین شده)

3) تمرینات مهارتی (طرح تمریناتی مبتنی بر مهارتهای ورزشکار)

4) آمادگی جسمانی (تقویت قدرت بدنی ورزشکار)

5) تکنیک (مهارت‌های فردی)

6) تاکتیک (شیوه‌ی مبارزه در شرایط متفاوت)

7) تربیت روحی (تجزیه و تحلیل روانی ورزشکار)

1) استعدادیابی (شناسایی استعداد در مراحل پایه)

بی شک مهمترین رکن موفقیّت و دست‌یابی به اهداف از پیش تعیین شدة تمامی اساتید توجه به مقوله استعداد می‌باشد که معمولاً به عنوان یکی از فاکتورهای مهم در

بسیاری از کشورها مورد توجه قرار می‌گیرد. این نکته حائز اهمیت است که در صورت نبود این فاکتور نمی‌توان گفت که هنرجوی شما در امر فراگیری علوم و فنون

کاراته ناتوان است. امّا با صراحت میتوان گفت که پروسه‌ی آموزش و فراگیری فنون به شکل مهارتی، طولانی خواهد بود . این مسئله باعث می‌شود که هنرجو دیرتر

از موعد مقرر به بلوغ فنی رسیده و مدت زمان حضور در مسابقات جهت کسب مهارت و تجربه محدود می‌شود. در اکثر کشورهای پیشرفته سن شروع تمرینات

مهارتی 9 سال است. در این سن هنرجو به تعادل نسبی در هماهنگی عصب و عضله رسیده است که مهمترین بخش در آموزش علوم و فنون کاراته می‌باشد. در صورتی

که در سنین پائین‌تر، شروع تمرینات مهارتی باعث سختی درمراحل آموزش و اغلب باعث دلزدگی هنرجو می‌شود که دقیقاً حاصل سختی هماهنگی عصب و عضله در

تمرینات و کم طاقتی مربیان نسبت به کودکان زیر سن بلوغ است. معمولاً در سال اول تمامی تمرینات بر مبنای تمرینات پایه طراحی می‌شود که مبتنی بر حرکات ساده و

فراگیری تکنیکهای نیمه مهارتی در جهت پرورش و تقویت هماهنگی عصب و عضله است و در سال دوم تمرینات بر اساس اصول تقویت مهارت طراحی می‌شود که

مهمترین مرحله آموزش می‌باشد زیرا در این زمان هنرجو از نظر هماهنگی به کمال رسیده و باید خود را برای سال پایانی که در حقیقت می‌توان گفت آخرین مرحله از

الگوی سه‌گانه استعدادیابی است آماده کند یعنی در دوازده سالگی که شروع سن نوجوانی است. این سن به دلیل اینکه شروع تغییرات فیزیکی و روحی در هنرجو است

از لحاظ مراحل آموزش در زمرّه‌ی سخت‌ترین گروه آموزشی قرار دارد، زیرا در این سن میتوان هنرجویان را هم از لحاظ استعداد ذاتی در رشته‌ی کاراته شناسائی کرد و

هم از نظر تقسیم‌بندی در نوع فعالیت (کاتا و یا کومیته) با تست‌های غربالگری که مربیان از روی الگوهای از پیش تعیین شده انجام می‌دهند می‌توان استعدادهای مطلق

و استعدادهای حدودی را تفکیک نموده و با طراحی تمرینات تخصصی نسبت به پرورش هنرجویان اقدام نمود.